ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΗΣ ΔΙΣΚΟΘΕΤΙΚΗΣ (PART 2) ΑΠΟ ΤΟΝ FANIS FUEGO

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΗΣ ΔΙΣΚΟΘΕΤΙΚΗΣ (PART 2) ΑΠΟ ΤΟΝ FANIS FUEGO

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει συμβάλει τα μέγιστα στο επάγγελμα του Dj . και του έχει δώσει λύσεις σε προβλήματα που άλλοτε φάνταζαν απροσπέλαστα. Στις αρχές του ’90 λοιπόν κανένας δεν πίστευε οτι θα μπορούσε να χωρέσει δίσκους μέσα σ” ένα λάπτοπ μαζί κι όλας μ ένα πρωτοποριακό λογισμικό το οποίο θα του έλυνε τα χέρια ακόμη και στο κομμάτι της αλλαγής και θα πήγαινε έτσι απλά με μία τσάντουλα στους ώμους που ζυγίζει τρία κιλά να παίξει μουσική σ” ένα πάρτυ. Το κακό είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την έξαρση της τεχνολογί ας χάνεται μερικές φορές και η ουσία ή οι αιτίες αν θέλετε που μας κάνανε αυτό που είμαστε όπως επίσης και ένα μεγάλο μέρος των γνώσεων , και των τεχνικών που μάθαμε και που περάσαν από γενιά σε γενιά για να κάνουμε αυτό που αγαπήσαμε σωστά. Παραδείγματος χάριν τα παλιά τα χρόνια αυτό που ξεχώριζε τους Dj’s από τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς ήταν οτί οι πρώτοι κατείχαν την τεχνική του μιξαρί σματος και ότι γνώριζαν να κάνουν πρόγραμμα μπροστά σε κοινό με ζωντανές αντι δράσεις πράγμα που σήμαινε οτί έπρεπε με κάποιο μαγικό τρόπο να διεισδύσουν στην ψυχολογία του ανθρώπου για να τον ξεσηκώσουν γι αυτό και θα υπάρχει πάντα αυτή η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο βάζω καλή μουσική και στο παίζω καλή μουσική. Οι Dj’s υπήρξαν τα απόλυτα πολυεργαλεία στο χώρο του Clubbing τις χρυσές δεκαετίες του και ’80 και του 90′ καθώς γνώριζαν πως να συνδέσουν μία κεφαλή πάνω στο πικάπ πως να τη ζυγίσουν και τί κόλπα πρέπει να κάνουν προσθέτοντας μικρά νομίσματα για επιπλέον βάρος ετσί ώστε να μην πηδάει η βελόνα κατά την διάρκεια του προγράμματος όσο δυνατά και να βαράει το sub. Ήξεραν επίσης ότι πρέπει να τοποθετήσουν πριν την τσόχα ένα κομμάτι από σακούλα κομμένο ραμμένο ακριβώς στις διαστάσεις της τσόχας για να γλιστράει ακόμη καλύτερα ο δίσκος στο πλατό του πικάπ. Σημειώναν πάνω στους δίσκους τους με ανεξίτηλο μαρκαδόρο τα σημεία που πρέπει να μπούνε και να βγούνε από το κομμάτι έριχναν λίγη βότκα ή λίγο νερό αν πηδούσε η κεφαλή πάνω στον δίσκο σε περίπτωση που εί χε κάποια βαθειά γρατσουνιά απ’την πολύ χρήση κατά την διάρκεια που έπαιζε και το βασικότερο από όλα, γνώριζαν να μιξάρουν άρτια και να βάζουν τα κομμάτια σωστά σε χρόνους χρησιμοποιώντας αποκλειστικά και μόνο το αυτί τους χωρίς να βλέπουν bpm σε μία οθόνη και χωρίς να πατάνε ένα κουμπάκι που να κάνει την δουλειά για την οποία πληρώνονται. Αυτή η εποχή λοιπόν γέννησε Dj’s με πάθος και με αγάπη για τη μουσική και για την τέχνη της Δισκοθετικής ελληνιστί πάντοτε οι οποίοι έδωσαν μία άλλη διάσταση στον όρο και στο επάγγελμα με την υψηλή ικανότητα της τεχνικής τους στο μιξ και στην σωστή επιλογή των κομματιών έτσι ώστε το πρόγραμμα να έχει μια ξεσηκωτική ας μου επιτραπεί ο όρος λογική. Κάποιοι από αυτούς καταφέραν να γίνουν και ξακουστοί μάλιστα στο χώρο του Clubbing μόνο από αυτό τους το ταλέντο χωρίς καν να έχουν κυκλοφορήσει κάποιο single ή album. Τα πικάπ λοιπόν ήταν οι βασι λιάδες και οι δίσκοι οι βασίλι σσες της νυχτερινής χορευτικής σκηνής τα οποία ήταν υπό τι ς δι αταγές των Θεών «Dj».

Ωστόσο όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι ψηφιακοί δίσκοι τα γνωστά σε όλους μας CD στις αρχές του 90′ δεν άφησαν αδιάφορους τους Dj’s, καθώς δεν χαλούσαν εύκολα ήταν πιο βολικά στη μετακίνηση και είχαν πολύ πιο καθαρό και δυνατό ήχο από τους δίσκους. Παρόλα αυτά οι πρώτοι Dj’s που χρησιμοποίησαν CD για να μιξάρουν το πρόγραμμά τους δέχτηκαν την κατακραυγή από τους υπόλοιπους επαγγελματίες καθώς θεωρούνταν ότι έριχναν το επίπεδο της τεχνικής του μιξαρίσματος αφού το CD ήταν πολύ πιο εύκολο στη χρήση από τον δίσκο. Στα μέσα του 90′ αυτός ο πόλεμος άρχισε να κορυφώνεται και ξαφνικά κάπου μετά το το 2000 CD άρχισε να απενοχοποιεί τε και να γίνεται όλο και πιο ευρεία η χρήση του στους χώρους των Clubs. Στην Ελλάδα δε πολλά μαγαζιά άρχισαν να έχουν μόνο CD για τους Dj’s καθώς έπιαναν λιγότερο χώρο και μπορούσαν επίσης να τα χρησιμοποιούν όλη την ημέρα για να παίζουν μουσική όταν ο Dj δεν δούλευε. Έτσι τα στάνταρτς των Booth αλλάξανε και από κει που κάποτε έβλεπες δύο ή τρία ή και τέσσερα πικάπ τώρα πλέον εβλεπες, δύο πικάπ και δύο CD players, με τα πικάπ να δουλεύονται ελάχιστα σε σχέση με τις παλιότερες εποχές και σε αρκετά Clubs δύο ή και τρία CD players χωρίς καν να υπάρχει πικάπ. Εικόνα λίγο παράξενη για τους παλιούς δισκοθέτες οι οποίοι θα έμεναν ταγμένοι για πάντα στον δίσκο.

Η ξέφρενη πορεία όμως της τεχνολογικής εξέλιξης θα έσβηνε και το CD απ” τόν χάρτη και θα έκανε την δουλειά του Dj ακόμη πιο εύκολη. Από το 1998 άρχισαν να εμφανίζονται δειλά-δειλά τα πρώτα software (λογισμικά προγράμματα τα οποία απευθυνόνταν αποκλειστικά και μόνο στους Djs). Ένα από αυτά ήταν το Final Scratch, το οποίο χρησιμοποιούσε αρχεία mp3 που τα διαβάζαν ειδικοί κωδικοποιημένοι δίσκοι που είχες πάνω στα πικάπ σου. Δυστυχώς όμως οι εποχές είχαν ήδη αλλάξει και το εν λόγω πρόγραμμα δεν είχε μεγάλη απήχηση στους Dj’s, καθώς οι ταγμένοι στο επάγγελμα προτιμούσαν να αγοράζουν και να παίζουν με δίσκους και οι πιο τεμπέληδες έπαιζαν αποκλειστικά και μόνο με CD. Το 2000 όμως η γνωστή σε όλους πλέον Native Instruments, θα έδινε στους Dj’s το λογισμικό το οποίο θα άλλαζε μιά για πάντα τα δεδομένα στο Clubbing και στον όρο Disc Jockey .Το Traktor ή ο Τράκτορας αν θέλετε ήταν ένα εύχρηστο πρόγραμμα με το οποίο μπορούσε να παίξει μουσική μέχρι και ένας πεντάχρονος αν του έδειχνες τι κουμπάκι πρέπει να πατήσει για να κάνει την αλλαγή. Αργότερα δε ήρθε και το πρωτοποριακό κουμπάκι του αυτόματου συγχρονισμού ( SYNC) των κομματιών και κάπως έτσι όπως συνηθίζουμε να λέμε στην Ελλάδα έγινε Dj και η κουτσή Μαρία καθώς το ταλέντο και η τεχνική στο μιξάρισμα αποτελούσαν πλέον μύθο και κάπως έτσι από τότε η Dj-ι κή κοινότητα διχάστηκε μια για πάντα σε αυτούς που λέμε oldschool Dj’s, οι οποίοι ξέρανε να παίζουνε με δίσκους και στους γκατζετάκιδες νέας σχολής Dj’s που προτιμούσαν την ευκολία και την δυναμική που τους έδινε ο Τράκτορας.

Το σίγουρο είναι ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας πήγε το Dj- λίκι πολλά βήματα παραπέρα και σίγουρα δίχως αυτά δεν θα ήμασταν στην θέση που είμαστε τώρα. Το κακό είναι ότι δεν κρατήθηκε η ουσία του θέματος με την έννοια ότι ναι θα παίζω με τον τράκτορα για να κάνω την δουλειά μου εύκολα αλλά πριν από αυτό έμαθα να παίζω με δίσκους και κατέχω την τεχνική του μιξαρίσματος σωστά και βέβαια αντιλαμβάνομαι το πόσο δύσκολο κουραστικό και πολυέξοδο ήταν το να είσαι Dj τις παλιότερες εποχές.

Κλείνοντας θα προσπαθήσω να κάνω μία προφητεία για το μέλλον της Δισκοθετικής με αρκετές επιφυλάξεις βέβαια καθώς θα έχει να κάνει περισσότερο με αυτό που οραματίζομαι εγώ όντας πλέον 21 και χρόνων δισκοθέτης παρά με αυτό που πρόκειται να συμβεί. Η Δισκοθετική λοιπόν είναι μία τέχνη η οποία υπάγεται σαν υποσύνολο αν θέλετε στην ολοκληρωμένη τέχνη που λέγεται Μουσική. Εάν η τέχνη εν γένει έχει κάποιο χαρακτηριστικό αυτό είναι ότι της αρέσει να επιστρέφει πάντοτε στις ρίζες της και να ανασυγκροτείται λουσμένη από το φως του μέλλοντος. Έτσι κάποια μέρα και το Dj-λίκι θα γυρίσει και πάλι εκεί από όπου ξεκίνησε κάνοντας έναν πλήρη κύκλο και θα ξαναγεννηθεί ανανεωμένο έχοντας να μας διδάξει ακόμη περισσότερα και βεβαίως να μας χαρίσει πολλές νέες εμπειρίες και χαρές!

 

Σχόλια

σχόλια

8 Μαρτίου 2017 LET US ENTERTAIN YOU

FOLLOW US @FACEBOOK

FOLLOW US @TWITTER